قانون نظام صنفی

قواعد و مقرراتی است که امور مربوط به سازمان، وظایف، اختیارات، حدود و حقوق افراد و واحدهای صنفی را طبق این قانون تعیین می‌کند.

هر شخص حقیقی یا حقوقی که در یکی از فعالیت‌های صنفی اعم از تولید، تبدیل، خرید، فروش، توزیع، خدمات و خدمات فنی سرمایه‌گذاری کند و به‌عنوان پیشه‌ور و صاحب حرفه و شغل آزاد، خواه به شخصه یا با مباشرت دیگران محل کسبی دایر یا وسیله کسبی فراهم آورد و تمام یا قسمتی از کالا، محصول یا خدمات خود را به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم به مصرف‌کننده عرضه دارد، فرد صنفی شناخته می‌شود.

هر واحد اقتصادی که فعالیت آن در محل ثابت یا وسیله سیار باشد و توسط فرد یا افراد صنفی با اخذ پروانه کسب دایر شده باشد، واحد صنفی شناخته می‌شود.

گروهی از افراد که طبیعت فعالیت آنان از یک نوع باشد. صنوف به دو گروه «تولیدی و خدمات فنی» و «توزیعی و خدماتی» تقسیم می‌شوند.

مجوزی است که طبق مقررات این قانون به‌منظور شروع و ادامه کسب‌وکار یا حرفه به‌صورت موقت یا دائم به فرد یا افراد صنفی برای محل مشخص یا وسیله کسب معین داده می‌شود.

گواهینامه‌ای است که بر داشتن مهارت انجام کارهای تخصصی یا فنی دلالت دارد و به وسیله مراجع ذی‌صلاح صادر می‌شود.

شخصیتی حقوقی است که از افراد یک یا چند صنف با فعالیت یکسان یا مشابه، برای انجام وظایف و مسؤولیت‌های مقرر در این قانون تشکیل می‌گردد.

اتاقی متشکل از رؤسای اتحادیه‌های صنفی هر شهرستان برای انجام وظایف و مسؤولیت‌های مقرر در این قانون است.

اتاقی که از نمایندگان هیأت‌رئیسه اتاق اصناف شهرستان‌های کشور با هدف تقویت مبانی نظام صنفی در تهران تشکیل می‌گردد.

کمیسیونی برای برقراری ارتباط و هماهنگی بین اتحادیه‌ها و اتاق اصناف شهرستان با دستگاه‌های دولتی و نظارت بر اتحادیه‌ها و اتاق اصناف هر شهرستان.

هیأتی برای برنامه‌ریزی، هدایت، هماهنگی و نظارت بر کلیه اتحادیه‌ها، اتاق‌های اصناف و کمیسیون‌های نظارت؛ بالاترین مرجع نظارت بر امور اصناف کشور.